lunes, 11 de abril de 2011

13. EGUNA: ULAN UDE


ASTEARTEA (2011/04/12)

Eskerrak hotelera iritsi garela eta nahiz eta oso goiz izan ezer esan gabe gela eman diguten...
Dutxa bat behar dugu ya!!!
Bihar trena oso goiz daukagunez ezingo dugu gosaldu eta ointxe joateko esan digute, ze jatorrak.
Ba hori, momentuz gu bagoaz, AIO!

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ulan Uden gaude, Errusian ikusiko dugun azken hiria. Orain Asian gaudela asko nabaritzen da ia jende gehiena buriatoa da eta Mongoliakoen itxura dute.
Bisitatu ditugun hiri guztitan Lenin izeneko kale bat dago, baita eskultura bat ere baino Ulan Uden Leninen buruaren eskultura dago, munduko handiena.

Handik autobus geltokira joan gara, hiriko oinezkoentzako kaletik jeitsita zeren nahiz eta zebrabideak egon, iṋork ez du gelditzen. Hau da, salvense quien pueda a lo bestia!


Ivolgako monastegi budista ikusi nahi genuen, hiritik 30 kilometrotara dago eta 2 eurogatik hortxe igo gara gure furgonetatxoan. Gure artean hitzegiten geundela neska batek ea alemanak ginen galdetu digu eta azkenean berakin hitzegiten egon gea beste danon aurrean (kotilleatzen ahalegintzen ziren baino ingelesa etzekitenez...no se si se han coscao de algo). Oso tipa irikia, jatorra eta lagun berriak egiteko gogokin. Gure emailak eskatu dizkigu baino hilabetean behin soilik idatzi dezake, hau da, hirira joan daitekeenean...Hor konturatzen zea ezin zarela kexatu zuk daukazun bizitzaz.Pena izan da argazkirik ez egitea, nik uste nuen gurekin jeitsiko zala baino ez, bi parada lehenago jeitsi da. Natasha nire adinekoa da eta bi ume dauzka! Umerik ez dazkazunean esaten diezunean flipau iten dute.

Monastegira iritsi gara baino etzeon iṋor sarreran, berez gia batekin joan behar ginen eta bukaeran ordaindu baino iṋor etxeonez gure kabuz sartu gara eta saltseatzen ibili gara alde batetik bestea mojeen artean.



Eta Errusian naolako bestela...txakurtxo hau etxera eramango nun. Gaixuak hanka bat puskatuta zeukan eta negarrez zegoen, Asier ikutzera joan da eta garrasika hasi da baino azkenean kariṋito batzuk egin ahal izan dizkiot eta Asierrek ez didalako utzi zeren bestela nire poltsan sartuko nun!

Hirira itzuli gera bazkaltzera. Gidan jartzen zuen jatetxe batera nahi genuen joan baino azkenean beste batean azaldu gara, txinatarra ematen zun. Menua eman eta dana errusiarrez zeonez neskari esan diogu berak uste zuena ekartzeko, azkenean entsalada eta haragia ekarri digu eta edateko tea esneakin. Nire lehen aldia izan da eta enuen horrela espero, urakin edatea bezalakoa da!

Gero erosketak egitera joan gara, bihar 24 orduko trena daukagu Mongoliara pasatzeko eta gauza batzuk eramatea ez dator gaizki. Badakizute zer ikusi dugun dendan???

MUTRIKUKO ANTXOAK!!!!
Gora Euskadi!

Hortxe dago Asier entsaiatzen erosi dugun instrumentu budista batekin...


video

Behintzat 3 ordu pasa ditu jo ta su! Azkenean harrerako neskai oparituko diot instrumentutxoa, ezin dut gehiago soinu horrekin!.

Beno ba, gaur goiz goaz ohera, lo egin gabe ia bi egun daramagu ta.




12. EGUNA: BAIKAL LAKUA eta IRKUTSK

ASTELEHENA  (2011/04/11)

Goizeko 4.45-etan iritsi gara Irkutsk herrira. Herri hau oso famatua da Baikal Lakua gertu duelako eta Transiberianoa egiten duen jendeak normalean Moscun hasi eta hemen egiten du lehen geldialdia.

Maletak tren geltokian utzi (egun osoan dago irikita) eta gosaltzea erabaki dugu. Denbora pixkat egin eta gero taxia hartu dugu autobus estaziora eramateko. Taxistak oso ondo zekien nora nahi genuen joan (Listvyanka, Baikal Laku ondoan dagoen herria) eta bertara eramango gintula esaten hasi da. Zenbategatik baina? 2000 rublo soilik joana. Ja ja! Ez. Beno bale...1700 rublo. Ezta ere. Benga ba, 1500! Ez ez eta ez, autobus geltokira eraman eta kitto. Azkenean ikusi du ezingo zuela gurekin negoziatu eta autobus geltokira eraman gaitu eta tiketak nun erosi esan digu. Estazioa obratan zegoen, dana hankaz gora, hautsa alde guztitan...un desastre! Jendea zegoen nahiz eta 6.30ak izan oraindik baino etzuten ilararik egiten. Orduan konturatu naiz jendeak ea azkena nor zen galdetzen zuela eta zertako??? Ba ez dakit zeren azkenean behintzat 4 kolatu egin dira, mamonas!
Ondo irten zaigu zeren justo 7.00tan lehenengo autobusa ateratzen zan eta zenbategatik? Ba biok 164 rublogatik! Sin comentarios...

Autobusean 5 pertsona sartu eta poz pozik abiatu gara munduko lakurik zaharrena eta handiena ikustera. Bertara iritsi garenean giroa oso oso hotza zegoen eta lehenengo aldiz nabaritu dugu Siberian geundela. Laku osoa izoztuta dago eta jendea kotxeakin, izotz motorrekin edota oinez zebilen.




Zeozer hartzera joan gara pixkat berotzeko eta tabernatik irtetzean giro pixkat gehiago ikusten zen herrian. Halere nabaritzen da udan tope egongo dala herrixka polit hori. Argazki asko egin ditugu, Asier lakura sartu da, eta asko ibili gara herria txikia bai baino oso zabala delako.

Bueltako autobusa hartu eta interneta zeukan taberna batera joan gara bazkaltzera, baino soilik ordu erdikoa zan. Vaya suerte la nuestra...

Hortik hiria ezagutzera joan gara baino museorik eta ikusteko aukerarik gabe astelehena zalako. Korreosera ere joan gara eta 2 euro baino gutxigokin 3 postal bidali ditut, ea iristen diren, ez dira batere politak baino soilik horiek ikusi ditugu Baikal Lakuan.

Estaziora bueltatu eta bertan afaldu dugu. Gero gure trena nundik irtetzen zan ikustera joan garenean bikote bat sartu da motxilekin eta itxuragatik europearrak zirela iruditu zaigu. Asier beraiengana joan da eta Londresekoak zirela esan digute. Hitzegiten eta hitzegiten konturatu gara plan antzerakoa geneukala eta Mongolian (Ger-ean) egun bat koinzidituko genuela. Beraiek egun bat lehenago iritsiko ziren Mongoliara gu baino eta bertan 4 egun pasako dituzte, guk ordea beste hiri bat ikusiko dugu Errusian eta gero Mongolian 3 egun egongo gara. Beraz...Pekineko trena berdina daukagu fijo! Papelak atera eta zer ikusi dugu? Ba tren berdina ez, lo egiteko gela berdina dugula ere! Hau koinzidentzia! Poz pozik sartu gara trenean gure hurrengoko lagunak ain jatorrak direla jakin dugunean baino...gauza onak ez dute asko irauten...


Gaurko trenean, Irkutsk-etik Ulan Udera eramango gaituen trenean (soilik gaua) gizon bat dago gure gelan eta ez digu ezta begiratu ere egin. Liburu bat irakurtzen dago eta nahiz eta Asierrek bere burua aurkeztu besteak paso egin du. Bai eh? Pues que te den! Nik paso! Desagradable!

11. EGUNA: TRENA

IGANDEA (2011/04/10)


Hola caracolas!

Ayer cogimos nuesto quinto tren desde Novosibrisk a Irkutsk, llego a la estacion 30 min. antes y vimos que nuestro vagon estaba hacia el final pues teniamos el numero 15. Comenzamos a correr y cuando solo quedaban dos mas ibamos por el 10...luego venia el vagon restaurante y el nuestro??? Si solo habia 12! Bueno, pues por causas matematicas dificiles de explicar para alguien de letras como yo, despues del 11 vino el 15. Iuju! Ya estaba...esta vez ibamos a viajar en la cola del tren.


Fuimos los unicos que subimos al tren (en nuestro vagon) y vimos que muchas habitaciones estaban libres y la nuestra era una de ellas, es decir que de momento ibamos a ir solos...ummmm...eso no lo habiamos probado. Decidimos hacer una fiesta con una cena romantica a base de noodles y luego vimos la peli de Sherlock Holmes. No esta mal esto de hacer lo que te apetece...


El tren esta muy bien, el mejor hasta ahora, las camas, sabanas, mantas, baṋos...en todo se nota.


Asier acaba de salir del tren a comprar la cena (en las estaciones suele haber mujeres y hombres de esa ciudad vendiendo cosas a la gente del tren tal como bebidas, bollos, noodles....y pescado seco. Todavia no hemos visto nunca pescado fresco, hasta en las pescaderias lo venden seco.

Ah! Aqui viene Asier con su botella de agua fresca y sus noodles (otra vez????). Bueno cuando volvamos a casa tendremos cara de macarroncillo fino y enroscado.

Estamos disfrutando mucho del paisaje, es tan distinto al nuestro...y como no, de esta manera de viajar lenta pero mucho mas agradable que las demas que conocemos.


Pues al final si, todo el viaje de 25 horas lo hemos hecho solos. A ver en el siguiente que pasa...